Monday, February, 2017

साहित्य

कोरियामा पैसा नै पो फल्छ अरे

गजल .......... कोरियामा पैसा नै पो फल्छ अरे दु:खहरु आफै नै पो ढल्छ अरेयै कुराको पछि लागि आउन्याँ हुँ गर्मीमा नि चिसो हावा चल्छ अरेयस्पाली चै इपिस पासै गर्नेयाँ  हुँ हैट तरुनिको आँखा जल्छ अरे                          सजिलो छ बस्न खान सुनेयाँ हु गोर्खेको मनोमानी चल्छ अरेहो कि हैन भनिदिन्याँ कि हन ? काम सिकि दिमाक नि बल्छ अरेकृष्ण कुमार राई आहाले ३हर्दिया धनकुटा

खोइ के खालको नसा चढाइदियौ तिम्ले मलाई

सँगै बसी रोधी गाँउने सपना अधुरै होला जस्तो छ सँगै बसी माया लाउने सपना अधुरै होला जस्तो छ भगवानले नै एक अर्काको लागि बनाको रहिनछ कि कुन्नी सातौ जन्म तिम्रै हुन पाउने सपना अधुरै होला जस्तो छ सपना पनि कति सजाइन्थ्यो यो गर्ने त्यो गर्ने भनी मायाको घर बनाइ धुरी छाउने सपना अधुरै होला जस्तो छ.................................................................................सात जन्मको था भएन यो जन्म तिमी सँगै जिउन मन छ तिम्रो न्यानो

लोग्ने मान्छेले अर्काकी स्वास्नी फकाउन मिल्छ भने महिलाले अर्काको लोग्ने फकाउन नहुने ?

निरुपा प्रसून मूलत: महिलाभित्र देखा पर्ने दमित प्रेम र यौनलाई अक्षरमा उतार्ने लेखिका हुन् । अभिलासा (२०६३) कविता–संग्रह, अभिषेक (२०६६) उपन्यास तथा तिम्रो लोग्ने र म (२०७१) गरी ३ वटा पुस्तक बजारमा ल्याइसकेकी निरुपा पुराना कवि चितवन शिखरवासकी छोरी हुन् । कथा–संग्रह ‘तिम्रो लोग्ने र म’ बजारमा आएपछि उनी आलोचितसमेत भएकी थिइन् । प्रसिद्ध कथाकार मनु ब्राजाकीको कथा–संग्रह ‘तिम्री

आफ्नै सपनालाई सराप्दै रुनु पर्ने सपनाको शहर हो प्रवास

-✍️नेरुता मोक्तान तामाङ निकै लामो समय देखी म बिरानो प्रवासमा बस्दै आएकी छु । यो सहरको भिडमा जति सुकै मान्छे देखे पनि जति सुकैसंग हाँस्दै हात मिलाए पनि म संधै एउटा तितो यथार्थमा दु:खी भएर हिड्ने गर्छु । जब भिड्भाडबाट अलि पर पुग्छु, एक्लोपनले असाध्यै सताउँछ । उदास उदास हुँदै पुराना ती स्मृतिहरुलाई एक पछि अर्को गर्दै केलाउदै टोलाउने गर्छु । तर पनि कसरी कसरी यति लामो समय बिताई

“सम्झिरहन्छु साथी…….” सुन्दासुन्दै तपाई भक्कानिनु हुन्छ (भिडियो)

अब त त्यो बाटो घाटो आँगन चौतारो झुप्रो अनी बजार र पधेरो छोडेको पनी निकै बर्ष भएछ त्यही पुराना यादहरु पनी बिलाउँदै गएछ खेल्दै हुर्कदा पढ्दै कमाउदै हिडेका साथी भाई र छीमेकीहकु पनी टाडा भईसके कोही कोही त फेरी कहिलै नआउने गरी झनै पर गईसके आँफुलाई त आज पनी गाडीनै चडे पनी हवाईजहाजमा उडेपनी पैसै पैसा थुपारे पनी या त घरजम गरेर सन्ताननै भए पनी त्यही गुवाको खबटोमा बसेर पालै पालो

तिनाउको बगरमा मैले कोरेको जिन्दगीका विविध आकारहरू! कति आकारहरु मेटिए कति लेख्दा लेख्दै च्याते

"पुषको ठण्डी मास,छिट्टै झमक्क साँझ परिहाल्छ । तराईको ठाउँ दिनभर पनि घाम लागेन।बिदाको दिन भनेर के गर्नु ? कतिबेला घाम झुल्केला भनेर पर्खदा पर्खदै दिन घर्केको पत्तै पाइन। लौ हेर सब्जी पनि सकिएछ।" सन्ध्या यस्तै यस्तै के के भन्दै भान्छा तयार पार्दै थिइन् । उसैको छोरो अनमोल मेरो छेऊमा बसेर थरिथरिका रङ्गिन कलम लिएर बिभिन्न आकारहरु बनाउदै थियो।घरिघरि आफ्नी आमालाई चित्र देखाउथ्यो ।

प्रविधिको आविस्कार बढी रहेपनि दिलको चिरफार गर्ने औजार आउँदैन

मीठो, मसिनुभन्दा टाढा छ मूर्तिकार मूर्ति भने भेटी र लड्डुको नजिक छगजलकार अमला अधिकारी आरन“ गजलसङ्ग्रहका साथ आएकी छिन । शिखा बुक्स आयोजनामा  सर्वनाम नाटकघरमा अधिकारीको आरन“ गजलसङ्ग्र बिमोचन भएको छ । गजलमाथि बहस हुदै कार्यक्रमको अन्तिममा किताब बिमोचन गरिएको थियो । सम्भवत नेपालमै पहिलोपल्ट यो शैलीमा आरनले विमोचित हुन् पाएको हो ! बहसमा युवा गजलकार रुपक वनबासी शीतल कादम्बिनी,

ट्रम्पले चकनाचुर बनाईदिए मेरो अमेरिकाको सपना !

आज सम्मको जीवन फर्केर हेर्ने हो भने साह्रै सङघर्षमय छ त्यसैले म वितेको जीवनलाई फर्केर हेर्न चाहन्न, थाक्न लागेको घाउलाई कोट्याएर फेरी पीडा महशुस गर्न चाँहदिन । तर विगतका हरेक दिन काला थिए भन्दा फरक पर्दैन । यहि कालो जीबनबाट छुटकारा पाउने र सुनौलो भविष्यको सपना साकार पार्ने र उज्यालोतिर लम्कन सक्ने एउटा उपाय थियो अमेरिकाको डिभी । म मात्र हैन लाखौं लाख सर्बसाधारण पियनदेखि

एकै नजरमा मैले मन पराएको संखुवसभाकी शेर्पेनी बहिनी

म सिन्धुलीको भिमानमा रहेको ब्राईट फ्यूचर बोडिङ्ग स्कूलमा टीचिंग गर्थेँ। एक शुक्रवारको कुरा हो, सधैभन्दा अलिक छिटो स्कूल छुटी भएकोले म भिमान बजारतिर लागे मेरो साथीसंग,मेरो साथी मनिष मसंग एकदमै मिल्नु हुन्थ्यो। बजार रोडमा पुगेपछि अलिकती मान्छेहरू थुप्रिएको देखियो,साथीसंग कुरा हाक्दै  हामी पनि त्यहाँ पुग्यौ। एक जना शेरपेनी बहिनीले जडीबुटीहरू बेच्दै रहेछ। साथी र म पनि

बिन्ती छ नरुनु बाकसमा सडी आएँ आमा !!

प्रदेशिको जिन्दगी यस्तै हो-------------------आउन त छोरो जहाज नै चढी आएँ आमा ! बिन्ती छ नरुनु बाकसमा सडी आएँ आमा !!बुढेसकालको सहारा भनी जन्माएर हुर्कायौ ! अब कहील्यै नउठ्ने गरेर लडी आएँ आमा !!कती थीए सपना र चाहाना सब खरानी भयो ! बाकस सगै जीबनको पाठ पढि आएँ आमा !!आउन त छोरो जहाज नै चढीआए आमा ! बिन्ती छ नरुनु बाकसमा सडि आएँ आमा